Centrum Informacji Turystycznej - Stargard

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Trasy rowerowe

Email Drukuj PDF

TRASY ROWEROWE WOKÓŁ STARGARDU

zjeżdżone i opisane przez Mirosława Mazańskiego -TPS i Stargardzkie Porozumienie Rowerowe
tel. 608 349 275 e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.



Trasa 1 - czerwona

Stargard – Lipnik – Zieleniewo - Grzędzice – Stargard

  • 0 km - Wycieczkę rozpoczynamy przy dworcu PKS-u, skąd ulicą Szczecińską udajemy się w kierunku Szczecina

  • 2,1 km - Przedmieście Pszczelnik. Docieramy do kamiennego obelisku ustawionego na 15º długości geograficznej wschodniej.
    Stargard położony jest dokładnie 15 stopni na wschód od południka zerowego, przebiegającego przez przedmieście Londynu-Greenwich. Stanowi to dokładnie 1 godzinę różnicy między astronomicznym czasem londyńskim a środkowo-europejskim przyjętym w Polsce i krajach sąsiednich.G łaz ustawiony został przez Niemców w okresie międzywojennym.Nad obeliskiem umieszczona została miniatura siatki geograficznej, a na metalowej płycie przytwierdzonej do głazu umieszczono napis informacyjny.

  • 2,35 km - Rondo w pobliżu TESCO. Jedziemy dalej asfaltową ścieżką rowerową biegnącą po lewej stronie drogi do Szczecina.

  • 3,85 km- Osiedle Lipnik – skrzyżowanie dróg. Stojąc tu, jesteśmy na granicy dwóch dużych jednostek geograficznych: tzw. wysoczyzny morenowej i niżej położonych poziomów zastoiskowych Basenu Szczecińskiego. W dali widoczna jest tafla wodna jeziora Miedwie, za nią wysoczyzna bielkowska a na horyzoncie zarysowuje się garb Pasma Bukowego porośnięty Knieją Bukową.
    Osiedle jest to dawny XIX wieczny folwark. Zachowały się tu: pseudoklasycystyczny murowany dwór, przebudowany w 1922 roku, a także park podworski i zabudowania folwarczne z początku XX wieku.

  • 5,50km - Węzeł drogowy „Lipnik” na drodze krajowej nr 10

  • 6,30 km - Wieś Zieleniewo.
    Skrzyżowanie z drogą w kierunku Kunowa.

  • 6,90 km - Znajdujemy się u północnego krańca jeziora Miedwie, piątego co do wielkości w Polsce.
    Jest ono olbrzymim zbiornikiem wodnym, jego zasoby wynoszą
    ok. 7 mld m³ wody. Jezioro ma kształt wydłużonej rynny o długości 15,5 km, powierzchni 36,8 km², średnia głębokość wynosi 18,7 m, maksymalna 43,8 m (największa kryptodepresja w Polsce – 29,8 m p.p.m.)
    Linia brzegowa jest słabo rozwinięta, ciągnie się na długości prawie 39 km.
    Brzegi w większości są niskie, prawie bezleśne, a w pd. części bagniste.
    Przez jezioro przepływa rzeka Płonia łącząca je z jeziorem Dąbie.
    W średniowieczu poziom lustra wody był znacznie wyższy, gdyż w końcu XII w. cystersi z Kołbacza spiętrzyli jego wody o ok. 2,5 m, budując zastawy młyńskie
    na odpływie Płoni z Miedwia. Spowodowało to zalanie niżej położonych terenów
    i połączenie się obecnych jezior: Będgoszcz, Płoń i Miedwie w jedno. Obniżenie wód jeziornych do obecnego stanu nastąpiło dopiero w 2 poł. XVIII w., podczas prowadzonych tu prac melioracyjnych. Na uzyskanych wówczas obszarach założono nowe osady rolnicze. Miedwie jest terenem gospodarki rybackiej.
    W wodach jeziora żyje wiele gatunków ryb, m.in. sielawa, szczupak, okoń, leszcz, węgorz, a także słynna sieja miedwiańska .
    Na jeziorze żyją liczne gatunki ptactwa wodnego, wśród których na szczególną uwagę zasługuje wąsatka.
    Zieleniewo wraz z sąsiednim Morzyczynem tworzy największy ośrodek wypoczynkowy na obszarze całego śródlądzia szczecińskiego (ok.300 miejsc noclegowych). Są miejscem wypoczynku weekendowego dla mieszkańców Stargardu i Szczecina, a także znanym w kraju ośrodkiem żeglarskim.
    Pierwsze obiekty i urządzenia wypoczynkowe (pensjonaty, restauracje, przystanie wodne) powstały tu na przeł. XIX i XX w., a rozbudowano je w okresie międzywojennym. Zniszczone znacznie w okresie II wojny światowej, zostały odbudowane; jednocześnie wybudowano tu wiele nowych ośrodków.

  • 7,43 km - W Zieleniewie obok posterunku policji skręcamy w ulicę Popiełuszki, a po 350 metrach w prawo

  • 9,00 km - Przejazd i przystanek kolejowy Miedwiecko.

  • 10,00 km - Dojeżdzamy do pd. skraju Puszczy Goleniowskiej.
    Zajmuje ona znaczną część Niziny Szczecińskiej. W okolicznych lasach rośnie latem duża ilość grzybów przystosowanych do siedlisk podmokłych, jak maślaki, kozaki, opieńki. Borowiki można spotkać na terenach nieco wyżej położonych
    i względnie suchych. Przez Puszczę Goleniowską płynie rzeka Ina, która tworzy tu wyjątkowo malowniczy odcinek.

  • 10,90 km - Skrzyżowanie dróg śródleśnych. W lewo droga prowadzi do Reptowa, prosto do Cisewa i dalej do Sowna, zaś w prawo do Grzędzic. My udajemy się w prawo, wg szlaku niebieskiego.
    Droga jest dość uciążliwa, ze względu na piaszczyste tereny przez które prowadzi.

  • 12,40 km - Szlak niebieski odbija w prawo, my jedziemy prosto, w kierunku wschodnim.

  • 12,66 km - Opuszczamy linię lasu i dojeżdżamy do skrzyżowania z drogą brukową.
  • 13,00 Skręcamy w prawo – w kierunku Grzędzic.
  • 13,70 km - Dojeżdżamy do dawnego PGR Grzędzice.
  • 15,25 km - Centrum wsi Grzędzice.
    Jest to typowo okolnicowa wieś leżąca wokół jeziora-oczka polodowcowego.
    Nad jeziorem znajduje się zabytkowy kościółek zbudowany z granitu i cegły. Wewnątrz zachowana późnogotycka polichromia ludowa z XV w., zaliczana do jednych z najstarszych i najcenniejszych malowideł ściennych na Pomorzu Zachodnim (odkryta w 1912, odrestaurowana w 1954). Przedstawia ona 33 sceny biblijne. Ponadto w kościele krucyfiks i krata żelazna z XV w., zabytkowe tabernakulum w ścianie prezbiterium; przy wejściu do kościoła granitowa chrzcielnica z XIII w.
    Sama wieś jest schludna i czysta. W ostatnich latach powstało tu wiele nowych domów, osiedla się tu wielu mieszkańców Stargardu i Szczecina.
  • 15,60 km - Zjeżdżamy z drogi asfaltowej biegnącej w kierunku Żarowa na drogę polną w kierunku Stargardu(szlak niebieski). Droga biegnie lekko pod górę, po wale drumlinowym. Po ok. 1200 m znajdujemy się na szczycie najwyższego w okolicy wzniesienia.
  • 18,00 km - Opłotki Stargardu – tzw. Osiedle Kossaka. Jedziemy cały czas prosto ulicą Podmiejską. Po prawej mijamy Zakłady Zbożowe „Paszutil”.
  • 19,40 km - Rozwidlenie dróg w kierunku Goleniowa i centrum miasta. Jedziemy dalej ulicą Piłsudskiego, w kierunku centrum.
  • 20,00 km - Kończymy wycieczkę na parkingu przy Osiedlu Kopernika.


  • Trasa 2 - niebieska

    Stargard – Lubowo – Rogowo – Żarowo – Grzędzice – Stargard

  • 0 km - Początek trasy na Placu Wolności. Udajemy się ulicą Wojska Polskiego w kierunku północnym.
  • 1,70 km - Międzynarodowy Cmentarz Wojenny przy ul. Reymonta.
    Są tu złożone szczątki żołnierzy poległych w obu wojnach światowych. Cmentarz został założony w 1914 r., w celu grzebania tam zmarłych jeńców armii rosyjskiej w czasie I Wojny Światowej. Z biegiem czasu zaczęto chować tam żołnierzy innych narodowości: Serbów, Rumunów i Portugalczyków. Razem liczba pochowa-
    nych jeńców z okresu 1914-18 wynosi 95.
    Z okresu II Wojny Światowej znaleźli tam miejsce ostatniego spoczynku jeńcy różnych narodowości przebywający w Stalagu IID Stargard oraz Oflagu II C Woldenberg (Dobiegniew). Według niepełnej ewidencji, do końca wojny pochowano tam 369 jeńców, w tym: 56 polskich; 68 francuskich; 13 marokańskich; 7 angielskich; 22 włoskich; 15 belgijskich; 55 jugosłowiańskich;
    132 radzieckich; 1 holenderski. Około 1950 r. część zwłok jeńców została ekshumowana przez rodziny do Anglii, Francji i Włoch. Po wojnie chowano tam żołnierzy radzieckich, których groby były rozproszone na terenie powiatów stargardzkiego, choszczeńskiego i pyrzyckiego. Obecnie spoczywa tu ok. 5000 żołnierzy.
  • 2,0 km - Skrzyżowanie dróg. W prawo prowadzi droga z płyt betonowych do Klępina. My jedziemy prosto.
  • 3,40 km - Koniec drogi asfaltowej. Docieramy do linii lasu, dalej jedziemy drogą gruntową (uwaga nierówności i wyboje!!!).
    Po przejechaniu ok. 600 m wyjeżdzamy z lasu. Dalej droga prowadzi przez łąki
    i pola; po prawej ręce widać wstęgę rzeki Iny (opis: Trasa 5)
  • 5,15 km - Skrzyżowanie drogi gruntowej z asfaltową. Skręcamy w prawo, w kierunku Lubowa.
  • 5,35 km - Przejeżdżamy przez most na rzece Inie i jesteśmy już w Lubowie.
    Ta wieś od XV wieku stanowiła własność Stargardu. We wsi kościół pod wezwaniem Świętej Rodziny wybudowany z kamienia i cegły w 1912 roku
    na miejscu poprzedniego z XV wieku. Najcenniejszym elementem wyposażenia kościoła był gotycki tryptyk z XV w.(obecnie w zbiorach Muzeum w Stargardzie), wykonany z drewna lipowego. Ołtarz został zastąpiony w 1715 r. przez ołtarz wykonany w stylu barokowym przez Bartłomieja Frantza.
    Do kościoła przylega dzwonnica o konstrukcji drewnianej, powstała w XVIII wieku.
    Po zwiedzeniu kościółka opuszczamy wieś i udajemy się w dalszą drogę, w kierunku Rogowa.
    Na końcu wsi przecinamy nasyp po dawnym torowisku wąskotorowym (6,10 km trasy).
  • 7,90 km - Wieś Rogowo.
    W jej północnej części zachował się zdewastowany dwór z końca XIX wieku i niewielki park. Na jego terenie znajduje się duży głaz – pomnik poświęcony mieszkańcom wsi, poległym w I wojnie światowej.
    Do 1945 roku we wsi wznosił się kościół o konstrukcji ryglowej.
    Za przystankiem PKS-u skręcamy w lewo i po przejechaniu ok.200 metrów, dojeżdżamy do drewnianego mostku na Inie. Dalej polną ścieżką
    jedziemy przez dolinę rzeczną.
  • 8,60 km - Dojeżdżamy do polnej drogi. Skręcamy w lewo, przed nami jest tzw. Lasek Królewski. Jazda jest dość uciążliwa, ze względu na piaszczyste podłoże.
    Po przejechaniu ok.800 m, docieramy do asfaltowej drogi Stargard-Goleniów.
  • 10,00 km - Centrum wsi Żarowo.
    Położona jest na stromym zboczu doliny Iny, po lewej jej stronie. Jest to owalnica, przez środek której biegnie droga. W środku wsi stoi granitowy neoromański kościół z granitowych ciosów o różnych barwach z początku XX w.; jest on otoczony kamiennym murem z XV w., w murze bramka ostrołukowa z XV wieku. W zachodniej części wsi na terenie byłego cmentarza został ustawiony na postumencie pomnik-głaz poświęcony byłym mieszkańcom wsi poległym na frontach I wojny światowej.
  • 10,60 km - Skrzyżowanie dróg. W lewo do Lubowa, sto metrów dalej w prawo do Grzędzic.
    Skręcamy w prawo, droga ostro pnie się pod górę. Po ok. 250 metrach jesteśmy na szczycie wału drumlinowego, skąd w lewo rozciąga się piękny widok na Stargard.
  • 12,70 km - Centrum wsi Grzędzice (opis: Trasa 1)
    Okrążamy jeziorko i skręcamy za kościołem w lewo.
  • 13,45 km - Odpoczywamy przy sklepie spożywczym, po prawej stronie drogi.
    14,00 km - Przejazd kolejowy w Grzędzicach.
  • 15,45km - Skrzyżowanie z drogą krajową nr 10. Skręcamy w lewo, w kierunku Stargardu.

  • 17,25 km - Mijamy 15 południk (opis: Trasa 1)

  • 19,30 km - Koniec trasy przy dworcu PKS.
  • [br]

    Trasa 3 - brązowa

    Stargard – Strachocin – Dolina Krąpieli – Pęzino – Ulikowo – Stargard

  • 0,00 km - Początek trasy na parkingu przy Szkole Podstawowej nr 5.
    Przez Bramę Wałową wyjeżdżamy poza obręb Starego Miasta. Po 100 metrach skręcamy w prawo w Aleję Spacerową i jedziemy wzdłuż Iny. Przecinamy ul. Kazimierza Wielkiego i przez park jedziemy do ul. Jagiellońskiej.
  • 1,25 km - Skrzyżowanie ul. Jagiellońskiej i Wiejskiej. Skręcamy w lewo i jedziemy dalej ulicą Nowowiejską
  • 2,00 km - Przejazd kolejowy przy ul. Nowowiejskiej
  • 2,80 km - Dojeżdżamy do mostu na rzece Krąpieli. W tym miejscu drogi rozchodzą się.
    W lewo do Strachocina, zaś przez most – w kierunku pól nad rzeką Iną i dalej do Witkowa. Udajemy się w lewo. Droga prowadzi cały czas wzdłuż Krąpieli, która wije się w swym biegu.

  • 4,80 km - Wieś Strachocin. Skrzyżowanie z drogą krajową nr 10. Przecinamy ją i 100 metrów dalej skręcamy w lewo.
  • 5,00 km - Po prawej stronie zabytkowy kościół z XIII w., zbudowany z kamiennych ciosów, zniszczony po 1945 roku, odbudowany w latach 1992-2003 staraniem mieszkańców wsi, przy wsparciu dawnych niemieckich mieszkańców.
    Na portalu szachownica, prawdopodobnie znak średniowiecznej strzechy budowlanej oraz krzyż joannicki. Przy placu przykościelnym częściowo zachowały się kamienne mury.
    Za kościołem skręcamy w prawo.
  • 5,50 km - Koniec wsi Strachocin. Po prawej stronie ogródek, gdzie można odpocząć, zjeść posiłek czy wypić napój. Ogródek został wykonany przez dzieci i młodzież miejscowej szkoły podstawowej
  • 6,30 km - Droga z płyt betonowych prowadzi w prawo w dół w kierunku rzeki Krąpiel.
    My jedziemy prosto, lekko pod górę i po przejechaniu 150 m, jesteśmy na szczycie wzniesienia. Stąd rozciąga się piękna panorama Stargardu
  • 8,50 km - Przysiółek Bębnikąt -most i stopień wodny na rzece Krąpieli.
    Dolina rzeki jest głęboka, o stromych zboczach osiągających do 30 metrów;
    na zakolach zbocza są strome a nawet urwiste. Kręty bieg rzeki znaczy cały szereg pętli i zakoli. Spadek Krąpieli jest duży, na dnie doliny i koryta rzecznego znajduje się dużo głazów i kamieni. Koryto jest wąskie o zmiennym nurcie. Ze zboczy doliny wycieka cały szereg źródeł zasilanych przez wody z rozciętych warstw wodonośnych. W dolinie Krąpieli rośnie bujna roślinność, w drzewostanie przeważają gatunki liściaste, od olchy, osiki, brzozy do wiązu, dębu i grochodrzewu. Odcinek Krąpieli od Strachocina do Pęzina zaliczany jest do najciekawszych rezerwatów krajobrazowych. Niestety piękne krajobrazy są zmącone widokiem dzikich wysypisk śmieci w dolinie rzeki. Po odpoczynku jedziemy dalej. Cofamy się i po przejechaniu 200 m, skręcamy w prawo w kierunku Ulikowa. Podjazd jest dość męczący, lecz po 300 metrach nasz wysiłek jest wynagrodzony wspaniałymi widokami okolic.
  • 10,90 km - Dojeżdżamy do krzyżowania dróg we wsi Ulikowo. Skręcamy w prawo. Wieś ma kształt owalnicy, w środku której stoi zabytkowy kościół granitowy z XV w., przebudowany w XIX w; zniszczony w połowie. XX wieku; odbudowany w latach 1982-1985. Oprócz kościoła uwagę przykuwają budynki gospodarcze z XIX wieku (gorzelnia pofolwarczna z 1867 r., stodoła z 1862 r. obora i magazyn), budynki mieszkalne nr 3 i 4 z przełomu XIX i XX wieku. W dolinie Krąpieli około 1,5 km od wioski znajduje się grodzisko o rozmiarach 200x50 m. Wysokość wałów grodziska dochodzi do 10m
  • 11,80 km - Koniec wsi Ulikowo. Jedziemy w kierunku Pęzina
  • 13,90 km - Przejazd kolejowy na linii kolejowej Stargard - Kalisz Pomorski
  • 15,10 km - Skrzyżowanie na którym skręcamy w prawo
  • 15,30 km - Centrum wsi. Stoimy w rozlewisku rzek Krąpieli i Pęzinki, obok zamku wzniesionego przez Templariuszy po tym jak książę Barnim I ofiarował im wieś w XIII wieku. Następnie miejscowość przeszła w ręce zakonu Joannitów, potem rodu von Borck i w końcu Puttkamerów. Zamek jest poźnogotycki, ceglany o założeniu regularnym. Najstarszą jego częścią jest wieża z XIII w. Ok. 1600 r. zbudowano pałac renesansowy, przebudowany częściowo w 1853 r. w stylu neogotyckim. Obecnie zamek jest własnością prywatną. Od kilku lat odbywają się w jego murach Ogólnopolskie Warsztaty Piosenki Artystycznej. Z innych zabytków na uwagę zwraca kościół późnogotycki z XVI w. oraz młyn zamkowy o tradycjach średniowiecznych.Po odpoczynku ruszamy w dalszą drogę w kierunku wsi Krąpiel
  • 15,50 km - Skrzyżowanie na którym skręcamy w prawo

  • 15,70 km - Przejazd kolejowy i 200 metrów dalej opuszczamy wieś Pęzino

  • 17,50 km - Wieś Trzebiatów.
    Początki wsi sięgają późnego średniowiecza. Do 1569 roku była własnością klasztoru Cystersek z Marianowa. Po rozwiązaniu zakonu przeszła w ręce książęce. Od XVII w., własność skarbu państwa pruskiego.
    W środku wsi wznosi się XV wieczny kościół, zbudowany na planie prostokąta
    z kamieni narzutowych. Nie posiada wieży, od jego zachodniej strony dobudowano kruchtę. II wojnę światową przetrwał w niezłym stanie, by po kilku latach popaść w ruinę. W latach 90-tych XX wieku został odbudowany z inicjatywy
    mieszkańców wsi i wyświęcony p.w. Narodzenia NMP. Całość terenu otoczona jest kamiennym murem.
    Z innych obiektów, godne uwagi są: dwukondygnacyjny pałac z 1855 r., murowany spichlerz z końca XIX w., stajnia - wozownia, oraz owczarnia z lat 20-tych XX wieku.
  • 20,00 km - Krąpiel – skrzyżowanie dróg.
    Wieś znana już w średniowieczu jako lenno rodu von Weddel.
    Pośrodku owalnicy wznosi się XIII wieczny kościółek, pw. Św. Maksymiliana Kolbe,zbudowany z kostki granitowej. Po 1945 roku był częściowo zrujnowany, w 1980 r. został odbudowany. Jest to świątynia salowa, bez wieży, z dobudowaną zakrystią od strony południowej. Brakujący wschodni szczyt wzniesiono z cegły, przywracając mu wygląd i dekoracje XIX wieczne.
    Z obiektów gospodarczych, zachowały się: fragmenty gorzelni z 1921 r., spichlerz z lat 1920-30, obora i owczarnia z końca XIX w., oraz pałac w stylu neorenesansowym z 1859 roku z tarasem widokowym i wieżą narożną, przykrytą hełmem.
    Po zwiedzeniu wsi, skręcamy w prawo w kierunku Stargardu. Dalej jedziemy wzdłuż drogi krajowej nr 10. Należy zachować szczególną ostrożność, ze względu na duży ruch samochodowy.
  • 23,40 km - Skrzyżowanie dróg: prawo 2 km do Sułkowic, w lewo 1 km do Tychowa.
    W pobliżu skrzyżowania po obu stronach drogi widoczne są skupiska wysokich (do 15 m.) pagórków. Są to pagórki polodowcowe określane nazwą moren martwego lodu, ponieważ tworzyły się w okresie zamierania mas lodowych.
  • 26,30 km - Most na Krąpieli – granica Świętego i Starchocina.
  • 30,00 km - Koniec trasy przy siedzibie Towarzystwa Przyjaciół Stargardu z boku Ratusza.


  • Trasa 4 - zółta

    Stargard – Kunowo –Osiedle Giżynek – Stargard

  • 0 km - Rozpoczynamy wycieczkę na Placu Słonecznym, kierujemy się w Aleję Żołnierza
  • 1,30 km - Po prawej stronie widać zabudowania Zakładu Karnego.
    W tym miejscu w październiku 1939 r. został usytuowany Stalag IID, jeden
    z wielu obozów jenieckich istniejących na Pomorzu. Początkowo jeńcy umieszczeni byli w namiotach, wykorzystywano ich do prac rolnych. W I 1940 r. zarządzono budowę ok. 30 baraków jenieckich. W ciągu następnych lat zmieniała się liczba jeńców i ich skład narodowościowy. I tak np. 1.04.1943r. liczba więzionych żołnierzy wynosiła 36.475. W latach następnych jeńcy pracowali w dalszym ciągu w rolnictwie jak również przy budowie autostrady łączącej Berlin z Królewcem, czy w stoczni szczecińskiej. Na skutek panujących w stalagu wyniszczających warunków i zimna, wielu jeńców zmarło z wycieńczenia i głodu. Część z nich została pochowana na cmentarzu przy ul. Reymonta. W lutym 1945 przed nadejściem frontu obóz ewakuowano na wyspę Rugię.

  • 1,45 km - Koniec drogi asfaltowej -wjeżdżamy na teren poligonu. 100 m dalej, przed ogrodzonym terenem wojskowym skręcamy w lewo w skos. Po minięciu linii lasu, kierujemy się na widniejącą w oddali wieżę kościoła w Kunowie.
  • 3,40km - Po prawej stronie widać zabudowania Lipnika. Ścieżka wije się wśród łąk. Należy uważać, gdyż w pewnym momencie ścieżka prowadzi przez teren „dzikiego” wysypiska śmieci.
    Świadczy ono jak najgorzej o mieszkańcach wywożących tu gruz, stare opony czy inne nieczystości. Pora by osoby odpowiedzialne za porządek w mieście czy gminie, przyjrzały się temu „rezerwatowi piękna” i podjęły stosowne decyzje.
  • 4,10 km - Koniec polnej ścieżki. Od tej pory jedziemy drogą gruntową.
  • 5,30 km - Dojeżdżamy do wsi Kunowo.
    Jest to wieś w kształcie owalnicy. Badania wykazały, że osada mieszkalna istniała już w epoce neolitu. Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Królowj Polski został zbudowany w XVI w., przebudowany w XVIII w. Posiada wysoką kamienno-ceglaną wieżę krytą gontem. Strop kościoła wykonano z drewna. Zdobią go gzymsy i herby szlacheckie rodzin von Meichen i von Wenden. Wnętrze jest bogato wyposażone; min. barokowa ambona z drewna, płyty nagrobne znacznych osób, barokowy ołtarz , malowidła czy kute elementy. W płn. części wsi neoklasycystyczny dwór(dom nr 53), zbudowany na planie litery L. Ponadto we wsi szachulcowa chałupa nr 17 z przejazdem bramnym, zbudowana w 1 poł. XIX w. i chałupa nr 20 szachulcowo murowana, z 2 poł. XIX w.
    Po odpoczynku, wracamy na tę samą drogę, którą wjeżdżaliśmy do wsi.
  • 6,45 km - Rozwidlenie dróg; kierujemy się w prawo. Jedziemy wśród pól początkowo drogą brukową, która po ok. 500m. przechodzi w żwirowo-piaszczystą.

  • 9,30 km - Osiągamy jeden z najwyższych punkt w okolicy (30,4 m npm.) Rozciąga się stąd piękna panorama Stargardu. Punktem orientacyjnym jest samotne drzewo. Przy nim skręcamy w lewo na pn.-zachód. Dalej droga prowadzi polną ścieżką. Jeszcze w latach 60-tych XX w. , była tu droga brukowa, o czym świadczą jej pozostałości pod kołami. I znów po drodze mijamy dzikie wysypiska śmieci, jadąc wśród pięknego szpaleru topoli po lewej stronie.
  • 11,40 km - Po prawej stronie widać teren nowego cmentarza miejskiego. Jedziemy dalej asfaltem.
  • 11,90 km - Osiedle Giżynek. W prawo droga prowadzi do Kluczewa. Jedziemy prosto.
  • 12,80 km - Skrzyżowanie dróg – skręcamy w lewo w ulicę Kościuszki
  • 13,80 km - Zamykamy pętlę podróży na Placu Słonecznym.


  • Trasa 5 - zielona

    Stargard – Klępino – Grabowo – Kiczarowo – Stargard

  • 0 km - Rozpoczynamy jazdę z parkingu przy Międzynarodowym Cmentarzu Wojennym (opis: Trasa 2) przy ul. Reymonta.

  • 0,66 km - Skrzyżowanie ul. Reymonta z drogą z płyt betonowych. Skręcamy w prawo.
  • 1,35 km - Most na rzece Inie. Była ona od najdawniejszych czasów związana z dziejami Stargardu. Wypływa z torfowiska położonego koło Ińska, na wysokości ok. 105 m npm., uchodzi do prawego ramienia ujściowego Odry - Domiąży. Jej długość wynosi 129 km, zaś powierzchnia dorzecza 2189,4 km². W swym biegu przepływa przez kilka jezior. W pobliżu wsi Bytowo w wyniku bifurkacji jej nurt rozdziela się na rzekę Pęzinkę (zwana skradzioną Iną), która zabiera ok. 50% wody. Do Iny uchodzą cztery dopływy: Stobnica przepływająca przez Choszczno; licząca 63 km długości Krąpiel, Pęzinka – 27 km, i Mała Ina – 54 km. Od miejscowości Recz wykorzystywana jest jako szlak kajakowy. Szczególnie malowniczy jest odcinek rzeki przez Puszczę Goleniowską.
    Najważniejsze miejscowości położone nad Iną to Krzemień, Recz, Stargard, Goleniów.
  • 1,67 km - Skrzyżowanie z drogą asfaltową, skręcamy w lewo. Jesteśmy we wsi Klępino. Przed 1229 rokiem stała się ona własnością stargardzkich Joannitów. Tutejszy kościół został wzniesiony na przełomie XV i XVI w. z kamienia polnego i cegły na planie prostokąta, zamkniętego od wschodu półkolistą ścianą. W wyniku działań wojennych w 1945 r został poważnie zniszczony. W 1989 z inicjatywy mieszkańców wsi rozpoczęto jego odbudowę, korzystając z zachowanej ikonografii.
  • 2,10 km - Rozwidlenie dróg – skręcamy w prawo.
  • 2,30 km - Zjeżdżamy z asfaltu w prawo w drogą polną - w kierunku Grabowa.
  • 2,70 km - Osiągamy najwyższe wzniesienie w okolicy – 49 m. n.p.m.
  • 4,30 km - Skrzyżowanie dróg polnych.

  • 5,85 km - Grabowo - skrzyżowanie z drogą nr 106. Skręcamy w lewo.
    We wsi na uwagę zasługuje zabytkowy kościół z drewnianą wieżą. Obok rośnie cis a w parku stary dąb o obwodzie 5m. Udajemy się dalej na północ poprzez szereg dużych zagłębień terenowych.
  • 7,80 km - Znajdujemy się na południowym krańcu jeziora Grabowskiego, zwanego również Łabędź. Ma ono charakterystyczny kształt, przypominający kijankę. Powierzchnia jego wynosi 60 ha, długość 1,7 km, szerokość 350 m. Brzeg jeziora w dużej części zajmują trzciny . Występują na nim pływające wyspy które są swoistymi oazami dzikiej roślinności oraz ptactwa . Między szosą a jeziorem wznosi się wysoki wał ozowy porośnięty lasem sosnowym. Jezioro otaczają pola i lasy . Jest to wspaniałe miejsce to wypoczynku i relaksu .
  • 8,60 km - Skrzyżowanie z drogą lokalną-skręcamy w prawo.
    Przed nami wieś Kicko o charakterystycznej zabudowie, z domami zwróconymi szczytem do ulicy.
    W środku wioski zabytkowy kościół z XV w. z cennym wyposażeniem wnętrza. Przed kościołem dzwonnica, romańska kropielnica z wapienia i stare lipy.
  • 9,70 km - Zjeżdżamy z drogi asfaltowej na gruntową i kierujemy się na południe.
  • 11,95 km - Dojeżdżamy do wsi Kiczarowo. Wjeżdżamy ponownie na drogę asfaltową.
  • 12,30 km - Skrzyżowanie we wsi. Skręcamy w prawo asfaltem.
  • 12,50 km - Zjeżdżamy z asfaltu w lewo w drogę brukową.
  • 13,30 km - Przesmyk między jeziorkami Kiczarowskimi.
  • 13,40 km - Rozwidlenie dróg polnych. Kierujemy się w lewo, w kierunku Kolonii Kiczarowo. Dla bardziej wytrwałych proponujemy skierować się na rozwidleniu w prawo, gdzie droga jest bardzo uciążliwa, ze względu na piaszczyste podłoże.
  • 14,55 km - Dojeżdżamy do drogi nr 20. Skręcamy w prawo.
  • 14,80 km - Rezerwat geologiczny „Ozy Kiczarowskie”.
    Wały ozowe zbudowane z piasków i żwirów usypały wody w szczelinach lodowcowych; materiał ten z kolei został wymieszany na skutek nacisku krawędzi lodowych, co widoczne jest o odsłonięciu przy drodze. Warstwy piasku i żwirów postawione są pionowo, zamiast leżeć poziomo zgodnie z działalnością wody. Wały ozowe porośnięte są żarnowcem, rokitnikiem i roślinami nie wymagającymi żyznej gleby i większej wilgotności.
  • 17,00 km - Wjeżdżamy w granice Stargardu.
  • 18,25 km - Stargard – skrzyżowanie dróg nr 20 i 106.
    Po prawej stronie widać duży, kamienny krzyż o wysokości 2,76 m, wykuty z jednej bryły wapienia. Na krzyżu od strony wschodniej wyryte są litery INRI, rysunek ukrzyżowanego Chrystusa oraz napis w języku dolnoniemieckim: „Boże przebacz Hansowi Billeke, rok 1542”. Po drugiej stronie: ”W 1542 roku Hans Billeke zamordował w końcu żelazną siekierą mordercę swojego siostrzeńca”. Średniowieczne prawo zobowiązywało zabójcę do własnoręcznego wykonania w ramach pokuty, kamiennego krzyża.
    Do dzisiaj na Pomorzu przetrwało niewiele takich zabytków, a ten stargardzki jest najwiekszym i najlepiej zachowanym.

  • 19,10 km - Wjeżdżamy w obręb Starego Miasta przez Bramę Wałową.
  • 19,30 km - Koniec wycieczki na parkingu przy Szkole Podstawowej nr 5.
  • Trasa 6 - turkusowa

    Stargard – Strachocin – Święte – Tychowo – Witkowo – Kluczewo – Stargard

  • 0 km - Początek trasy przy siedzibie TPS-u. Skręcamy w prawo w ul. Kazimierza Wielkiego.
  • 0,20 km - Most na Inie. Kierujemy się w ulicę Bydgoską.
  • 1,80 - Przejeżdżamy pod trasą kolejową Stargard - Koszalin
  • 3,30 km - Most na Krąpieli. Granica wsi Strachocin (opis: Trasa 3) i Święte. Święte jest owalnicą z późnogotyckim kościołem pod wezwanie św. Antoniego. Wzniesiony został w XV w. jako kaplica joannitów z kamienia narzutowego. We wnętrzu znajduje się późnogotycki (przełom XV i XVI w)drewniany ołtarz w formie tryptyku. W XX w. dobudowano wysoką wieżę z cegły i przykryto ją strzelistym hełmem ze szczytami u podstawy.
    W środku owalnicy mały rynek.
  • 3,75 km - Jedziemy dalej drogą nr10 i przy końcu wsi zjeżdżamy w prawo w drogę gruntową w kierunku Tychowa. Dalej droga jest piaszczysta, dość nierówna.
  • 5,40 km - Dojeżdżamy do Tychowa. Po ok.100 po lewej stronie widać murowany korpus wiatraka holenderskiego zbudowanego w 1860 r., obecnie przystosowany na budynek mieszkalny.
  • 6 km - Centrum wsi - owalnicy. Po lewej stronie kościół pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego. Zbudowany z kamienia polnego, pod koniec XV w. Od zachodniej strony kamienno-ceglasta wieża. Na zabytkowe wyposażenie kościoła składają się barokowy ołtarz z 1736 r., XVII-wieczna ambona oraz dzwon z 1892 r.

  • 6,30 km - Skręcamy w prawo w drogę z płyt betonowych.
  • 6,90 km - Rozwidlenie dróg betonowych. W lewo droga prowadzi do Krąpiela i dalej do Rzeplina; my kierujemy się na rozwidleniu w prawo. Droga prowadzi wśród łąk położonych nad rzeka Iną, na których gnieździ się wiele gatunków ptactwa.
  • 7,55 km - W prawo droga z płyt prowadzi do Świętego. Jedziemy prosto.
  • 8,00 km - Skręt 90° w prawo.
  • 9,20 km - Skrzyżowanie dróg na którym skręcamy w lewo.
  • 9,45 km - Most na rzece Inie. Znajdujemy się obok węzła urządzeń hydrologicznych, jak śluzy, przepusty, czy jazy.
  • 9,85 km - Skrzyżowanie dróg betonowych. Na wprost droga prowadzi do Witkowa; skręcamy w prawo. Dalej jedziemy mając po lewej stronie Kanał Rzepliński.
  • 11,60 km - Most i śluza na kanale. Przejeżdżamy na drugą stronę i za mostem jedziemy na wprost.
  • 11,85 km - Przejazd kolejowy na linii Stargard-Choszczno, za którym skręcamy w lewo.
  • 12,85 km -Dojeżdżamy do drogi asfaltowej i skręcamy w prawo, w stronę wsi Witkowo Pierwsze. Po 400 m skrzyżowanie, na którym skręcamy w lewo. Wieś wzmiankowana była już w 1229 roku, kiedy to stała się własnością zakonu Joannitów. Najważniejszym zabytkiem jest późnogotycki kościół z 2 poł. XV w. zbudowany z kamieni i cegieł na planie prostokąta; przebudowany w XVIII-XIX wieku. Wewnątrz kościoła drewniany, klasycystyczny ołtarz z końca XVIII w.
  • 14,55 km - Most na Małej Inie. Wjeżdżamy do Kluczewa. Do 1961 roku było to samodzielne osiedle, włączone następnie do miasta Stargardu.
  • 15,10 km - Po prawej stronie zabudowania cukrowni „Kluczewo”. Jej pierwsze obiekty powstały w II poł. XIX wieku. Buraki cukrowe były zwożone z okolicznych pól miniaturowymi kolejkami. W latach II wojny światowej pracowali tam jeńcy wojenni. Obecnie jest to nowoczesny zakład, jeden z największych w swej branży.
  • 15,30 km - Skrzyżowanie z ulicą Broniewskiego. Jedziemy prosto w ulicę Lotników.
  • 15,80 km - Po prawej stronie kościół pw. Świętego Krzyża. Wybudowany na przełomie XIV i XV wieku z kamienia i cegły; prawdopodobnie należał do zakonu Joannitów, o czym może świadczyć krzyż maltański umieszczony w szczycie wschodnim. Otoczony jest murem z ok. XIX wieku.

  • 16,3 km - Przejazd kolejowy w Kluczewie.
  • 16,55 km - Rozwidlenie dróg, na którym jedziemy w prawo.
  • 17,70 km - Skręt drogi w prawo; prosto droga gruntowa prowadzi do Kunowa.
  • 20,20 km - Dojeżdżamy do Osiedla Giżynek; po lewej stronie teren nowego cmentarza.

  • 20,7 km - Skręcamy w prawo w ulicę Spokojną.

  • 21,55 km - Skrzyżowanie z ulicą Kościuszki; skręcamy w lewo.
  • 22,50 km - Koniec trasy na Placu Słonecznym.


  • Trasa 7 - różowa

    Stargard – Witkowo – Krępcewo – Strzebielewo – Kurcewo –Strzyżno – Kluczewo – Stargard

  • 0,00 km - Rozpoczynamy wycieczkę przy Bramie Pyrzyckiej, skąd udajemy się w ulicę Bogusława IV, a następnie skręcamy w ul. Warszawską.
  • 0,95 km - Skrzyżowanie na którym skręcamy w lewo w ul. Niepodległości.

  • 2,75 km - Opuszczamy granicę Stargardu
  • 3,60 km - Przejeżdżamy pod drogą krajową nr 10
  • 4,25 km - Mostek na Małej Inie
  • 4,40 km - Skrzyżowanie dróg w Witkowie, jedziemy na wprost.
  • 6,20 km - Po lewej stronie mijamy przetwórnię mięsa Agrofirmy Witkowo.
  • 6,60 km - Dojeżdżamy do Witkowa Drugiego, po prawej mijamy nowy kościół i plebanię.
  • 7,00 km - Skrzyżowanie dróg w Witkowie, skręcamy w lewo.
  • 7,90 km - Przejazd kolejowy
  • 8,40 km - Po lewej stronie mijamy osadę Radziszewo.
  • 10,60 km - Skrzyżowanie dróg.
  • 10,90 km - Krępcewo.
    To duża wieś, wzmiankowana już w roku 1248 w dokumentach księcia Barnima I jako "Cremzow". Od II poł. XIII w. siedziba rodu von Wedlów.
    Wśród bagien nad brzegiem rzeki Iny(ok. 1 km) ruiny zamku; Zespół obronny (30X30m), otoczony palisadą z murowanym domem mieszkalnym, istniał tu już prawdopodobnie w 1310r. Należał do Wedlów - przewrotnych rycerzy i rabusiów. Stąd wyruszali na wojny (u boku brandenburczyków) a także na inne łupieżcze wyprawy do okolicznych miast i wsi oraz na wędrujących kupców. Wiosną 1338r. Barnim III - książę szczeciński, najechał na tą posiadłość aby ukarać nielojalnych rycerzy-lenników. W wyniku tej akcji w/w zespół obronny został zburzony i spalony. Prawdopodobnie po tym wydarzeniu powstał nowy, murowany zamek obronny, wspominany po 1338r. Książę Karol IV wymienia ten obiekt w r.1375 wśród 12 najsilniejszych zamków rodu Wedlów na wschód od Odry. Na początku XVI w., tj. ok. 1500r., zamek ten został opuszczony.
    W połowie XVI w. - już na terenie obecnej wsi, trzech reprezentantów tego samego rodu Wedlów, posiadło swe siedziby. Istniejący od XVIII do połowy XX w. pałac, był rezultatem kilkuetapowej budowy i przebudowy. Okres II wojny światowej przetrwał zarówno w/w pałac, jak i zabudowania folwarczne. Stopniowo jednak niszczały i ulegały rozbiórce (pałac rozebrano ostatecznie w r. 1974). Z zabudowy pałacowej zachowała się gotycka piwnica z kamienia. Istnieje także mocno przetrzebiony park przypałacowy. Zabytkowy kościół kamienno-ceglany z XV w., przebudowany w XVII i XVIII w. z bardzo bogatym wyposażeniem: a.manierystycznym (ołtarz boczny z 1607r., epitafium Leopolda v.Wedla z 1615r., empora organowa z pocz. XVI w.), b.barokowa (ambona z XVII/XVIII w., epitafium z 1741r., ołtarz główny, prospekt organowy i dekoracja malarska stropu z 1797r.) c.renesansowym (tryptyk i chrzcielnica). Wieża kościelna z 8 bocznym drewnianym hełmem.
    Przy wyjeździe ze wsi od strony zachodniej dwa okrągłe, murowane słupy bramne, zwieńczone stożkowatymi hełmami z 1860r. (przy wjeździe od strony wschodniej zachował się tylko jeden słup).
  • 11,70 km - Centrum wsi.

  • 12,80 km - Skrzyżowanie. Skręcamy w lewo w kierunku Strzebielewa.

  • 14,50 km - Przejazd kolejowy

  • 15,20 km - Skrzyżowanie z drogą Stargard – Dolice. Jedziemy na wprost.

  • 16,10 km - Centrum zabytkowy kościół.

  • 18,10 km - Mostek na Małej Inie.

  • 18,25 km - Osiągamy wieś Kurcewo.
    Jest to niewielka wieś położona na lewym brzegu Małej Iny, oddalona około 7 km na południe od Stargardu. Kurcewo ma późnośredniowieczną metrykę, na co wskazują wzmianki w dokumentach z 1305 roku. Wieś umieszczona była także na mapie E. Lubinusa z 1618 roku. Jej zwykle bogata historia wynika z podziału na czterech właścicieli, którzy zarządzali lennem nadanym przez szczecińskich książąt lub nabytym w drodze zakupu. Po 1945 roku granice pomiędzy czterema folwarkami zostały zatarte. Zachowały się XIX-wieczny dwu kondycyjny dwór - jedyny obiekt rezydencjonalny z dawnych czterech posiadłości, oraz kilka zabytkowych budynków z kamiennego muru lub o konstrukcji szachulcowej (budynki nr 4, 9, 13, 19). Do obiektów chronionych należy zaliczyć cmentarz przykościelny, na którym do 1945 roku wznosił się filialny kościół murowany z kamienia polnego i cegły, wybudowany w 1833 roku przy drodze ze Stargardu do Strzebielewa. Była to świątynia salowa z wieżą przykrytą hełmem z latarnią. Po zniszczonym kościele pozostał szczątkowy mur okalający plac przykościelny. W północnej części wsi dawny cmentarz poewangelicki z początku XIX wieku.

  • 18,35 km - Skrzyżowanie dróg w Kurcewie, na którym skręcamy w prawo w kierunku Strzyżna.

  • 20,55 km - Skrzyżowanie dróg w Strzyżnie, skręcamy w prawo do centrum wsi.
  • 21,10 km - Centrum wsi. Skręcamy w lewo.
    Na wprost widoczny jest opuszczony dworek z XIX wieku.
    Stara wieś typu ulicówka ,o metryce średniowiecznej, położona na zachodnim brzegu Małej Iny w odległości około 7 km na południe od Stargardu. Od początku XIV wieku do XX wieku wieś przechodziła w drodze sprzedaży przez ręce co najmniej sześciu właścicieli. W latach dwudziestych XX wieku liczyła 612 ha ziemi. Po 1945 roku przeszła w zarząd i użytkowanie państwowych gospodarstw rolnych.
    Pośrodku wsi, po wschodniej stronie drogi, wznosi się późnogotycki kościół zbudowany z kamieni polnych i cegły w XV wieku. Świątynia pw. M.. B. Częstochowskiej ma kształt prostokątnej sali, ze szczytem wschodnim dekorowanym ostrołukowymi blendami. Podczas przebudowy w XIX wieku także okna i portal południowy uzyskały ostrołukowe zwieńczenia. Cennym elementem wyposażenia kościoła jest ścienne tabernakulum znajdujące się po lewej stronie ołtarza, w którym wnętrze i drzwiczki wykonane są z drewna dębowego pomalowanego temperą na kolor niebieski. Na wewnętrznej stronie drzwiczek malowidło przedstawiające Chrystusa Boleściwego. Całość zamykana jest żelazną kratą.
    Na przykościelnym cmentarzu znajduje się kamienno-ceglana kaplica cmentarna, zbudowana na początku XX wieku przez rodzinę Bohm, która od 1863 do 1945 roku była ostatnim niemieckim właścicielem Strzyżna.
    Centralnym obiektem dawnego majątku jest neoklasycystyczny pałac z połowy XIX wieku oraz podwórze folwarczne z budynkami i parkiem krajobrazowym o powierzchni 3,1 ha, z tego samego okresu.
  • 22,22 km - Dojeżdżamy do drogi asfaltowej, którą zmierzamy w kierunku Kluczewa.
  • 22,70 km - Dojeżdżamy do przedmieścia Stargardu - Kluczewa.
  • 23,00 km - W Kluczewie skręcamy obok budynku szkoły w lewo w ulicę Traugutta.
  • 23,60 km - Skrzyżowanie z ulicą Broniewskiego. Skręcamy w prawo w kierunku centrum.
  • 26,10 km - Po prawej stronie widać zabudowania Osiedla Pyrzyckiego.
  • 27,45 km - Skrzyżowanie z ul. Różaną i Niepodległości.
  • 28,15 km - Skrzyżowanie z ul. Popiela.
  • 28,50 km - Koniec trasy przy Bramie Pyrzyckiej.



  • TOWARZYSTWO TURYSTYKI ROWEROWEJ i REKREACJI

    w Stargardzie


    Towarzystwo założone 24 czerwca 1997 roku. Powstało z inicjatywy byłych kolarzy wyczynowych Ziemi Stargardzkiej i miłośników amatorskiej jazdy na rowerach, którzy popularyzowali sport masowy, wypoczynek i rekreację związaną z jazdą na rowerach.


    Od samego początku liczni członkowie, całymi rodzinami uczestniczą w organizowanych imprezach takich jak festyny, biwaki, „ogniska”, rajdy. Wśród członków są kolarze-mastersi, którzy z powodzeniem reprezentują Towarzystwo w takich imprezach jak: liga szosowa, kryterium nocne, wyścigi przełajowe regionalne i ogólnopolskie, oraz w corocznych mistrzostwach świata i pucharze świata mastersów w Austrii (Gunsch Max, Janusz Lampart, Tadeusz Zagdański, Janusz Wysocki, Tadeusz Prasek, Tadeusz Sowa).


    W Towarzystwie są sędziowie (arbitrzy) kolarscy z uprawnieniami na cały kraj i zagranicę (sędzia międzynarodowy), są też instruktorzy kolarstwa na stanowiskach trenerów klubowych, mechanicy klubowi (w LKK Stargard), kierownicy z uprawnieniami do prowadzenia obozów wędrownych na trasach nizinnych i górskich.


    TTRiR nawiązuje kontakty z innymi towarzystwami działającymi w Zachodniopomorskiem np. „VOJAGEREM” z Choszczna, grupą „montebajków” ze Szczecina, „DUETEM” z Goleniowa i „CHRABĄSZCZAMI” z Nowogardu a także z młodzieżą szkół stargardzkich.


    W ramach statutowej działalności kulturalnej i wypoczynkowej mającej charakter sportowo - relaksowy organizują dla społeczności stargardzkiej imprezy rowerowe.


    TRASY ROWEROWE TTRiR

    Wybierane trasy to odcinki dróg polnych, leśnych, często ścieżki, z urozmaiconym krajobrazem, ciekawe widokowo i historycznie, dobierane tak, aby powrót nie odbywał się tą samą drogą. Co tydzień grupa jeździ w innym kierunku (często zależy to od kierunku wiatru) — punkty docelowe to np. Góra Lotnika w Puszczy Goleniowskiej, Ogród Dendrologiczny na skraju Gór Bukowych, Kozia Góra w Ińskim Parku Krajobrazowym, grobowce megalityczne na Ziemi Pyrzyckiej, ruiny „wilczego grodu Borków” w Strzmielach na Wysoczyźnie Łobeskiej.


    Przykładowa trasa rowerowa „dookoła jeziora Miedwie”:


    Stargard — Morzyczyn — Jęczydół — Bielkowo — Rekowo — Nieznań (można tutaj na Kołbacz — Dębinę) — Żelewo — Komorówko — Giżyn — Młyny — Turze — Ryszewo — Okunica — Grzędziec — rezerwat Brodogóry-wzgórze widokowe — Wierzbno — Koszewo — Koszewko — Wierzchląd — Skalin — Golczewo — Giżynek — Stargard (64 km).


    Trasa „objechanie Iny” na rowery „górskie”:


    Stargard, osiedle Kossaka — Grzędzice, — Grzędzice-Majątek — Cisewo — Wielichówek — Sowno — Strumiany — Łęsko, na zielony szlak wzdłuż Iny — Gora Lotnika (30,4 mnp) — Goleniów — Zabrodzie — Bolechowo — leśna droga, Bącznik — c.d. leśnej drogi, przez szosę, prosto leśną czarną drogą 6,6 km — przez autostradę (142), pod wiaduktem na leśną drogę — Poczernin — Rogowo — Lubowo — polna droga, Klępino — ul. Reymonta, Stargard (72 km).

    Zaktualizowane: wtorek, 30 listopada 2010 16:35